Duch wiatru

Sylfida — Niższy duch wiatru

Sylfida (francuskie Sylphide, angielskie Sylphid, lacinskie sylphida) to decydujaca kanoniczna adaptacja malego Sylfa lub mlodego Sylfa wprowadzonego jako 'sylphid' w linii 50 Piesni 1 satyrycznego poematu Lok porwany (The Rape of the Lock) (rozszerzone wydanie 5 piesni z 1714 r.) Alexandra Pope'a (Alexander Pope, 1688-1744) opublikowanego w Anglii 4 maja 1712 r. Etymologia laczy lacinskie Sylphus (Sylf, duch powietrza) Paracelsusa z 1566 r. z grecko-lacinskim zdrobnialym-zenskim sufiksem -ida — decydujace kanoniczne slownictwo — a ikonografia przedstawia eleganckiego, lekkiego ducha z malymi skrzydlami podobnymi do skrzydel motyla lub wazki w bialym stroju. Decydujacy kanon to balet La Sylphide prawykonany w Operze Salle Le Peletier w Paryzu 12 marca 1832 r. — skomponowany przez Jean-Madeleine'a Schneitzhoeffera, w choreografii Filippa Taglioniego, z Marie Taglioni w roli glownej — ustanawiajac decydujace pochodzenie baletu romantycznego XIX wieku jako pierwsze przedstawienie na palcach w historii baletu. Nowela z 1822 r. Trilby, ou le Lutin d'Argail francuskiego pisarza Charlesa Nodiera (Charles Nodier, 1780-1844) to decydujace zrodlo libretta baletu z 1832 r., a wersja dunska prawykonana w Krolewskim Teatrze w Kopenhadze 28 lipca 1836 r., w choreografii Augusta Bournonville'a (1805-1879) i skomponowana przez Hermana Severina Lovenskiolda, to decydujacy dunski kanon baletu zachowany do 2024 r.

Ariel · Sylfida · Minervar — Król Duchów Wiatru

Ariel (angielskie Ariel, hebrajskie Ariel ('lew Boga' lub 'poslaniec Boga'), lacinskie Ariel) to duch powietrza w ostatniej solowej sztuce Burza z 1611 r. angielskiego dramaturga Williama Shakespeare'a (1564-1616), wierny sluga czarnoksieznika Prospera, ktory w niewidzialnej postaci swobodnie rozkazuje burzom, iluzjom i muzyce — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac ducha powietrza literatury angielskiej. Etymologia wywodzi sie z hebrajskiego Ariel ('lew Boga' lub 'poslaniec Boga') — alternatywnej nazwy Jerozolimy w Izajasza 29,1-2 Starego Testamentu — a w europejskim mistycyzmie kabalistycznym XIV-XVI wieku Ariel zostal skanonizowany jako aniol elementu powietrza (Powietrze) wsrod siedemdziesiat dwoch aniolow Shem HaMephorash, decydujaco zapisany w Ksiedze 3 De Occulta Philosophia Libri Tres niemieckiego mistyka Heinricha Corneliusa Agrippy (1486-1535) z 1533 r. Decydujacy kanon to sztuka Shakespeare'a Burza, premiera 1 listopada 1611 r. w Palacu Whitehall w Londynie, Anglia (opublikowana w First Folio Tom 1 z 1623 r.) — fabula, w ktorej Ariel, uwieziony w sosnie przez wiedzme Sycorax przez dwanascie lat, jest uratowany przez Prospera i zwiazany do sluzby mu przez dwanascie lat w zamian za obietnice wolnosci (Akty 1.2 do 4) — jest decydujacym kanonem ducha powietrza literatury angielskiej. Sylf Ariel w wierszu satyrycznym Porwanie kosmyka z 1714 r. Alexandra Pope'a (1688-1744) rozszerzyl XVIII-wieczny kanon ducha powietrza literatury angielskiej, a kanon Air Elemental i Sylf z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa z TSR w USA jest decydujaca kanoniczna ikonografia ducha powietrza nowoczesnego fantasy RPG.

Sylf · Shuriel · Sylaphe — Pośredni duch wiatru

Sylf (lacinskie Sylphus, angielskie Sylph, francuskie Sylphe) to decydujacy kanoniczny duch powietrza (Aer) wsrod czterech duchow-elementow w posmiertnym lacinskim traktacie z 1566 r. Ksiega Nimf, Sylfow, Pigmeji i Salamander (Liber de Nymphis, Sylphis, Pygmaeis et Salamandris) szwajcarskiego lekarza-alchemika Paracelsusa (Theophrastus Bombastus von Hohenheim, 1493-1541). Etymologia to lacinskie Sylphus, ukute przez Paracelsusa jako zlozenie greckiego silphe (silphe, 'motyl, cma') i lacinskiego sylvestris ('lesny'), a ikonografia przedstawia Sylfa wolnego i przezroczystego ze skrzydlami podobnymi do skrzydel wazki lub motyla. Satyryczny poemat Lok porwany (The Rape of the Lock) brytyjskiego poety Alexandra Pope'a (Alexander Pope, 1688-1744) opublikowany w Londynie 4 maja 1712 r. (rozszerzone wydanie 5 piesni z 1714 r.) ustanowil decydujacy angielski literacki kanon, w ktorym dusze kobiece staja sie sylfami po smierci i chronia dziewice, a balet La Sylphide prawykonany w Operze Salle Le Peletier w Paryzu 12 marca 1832 r. (skomponowany przez Schneitzhoeffera, w choreografii Filippa Taglioniego, z Marie Taglioni w roli glownej) stal sie pierwszym przedstawieniem na palcach w historii baletu, ustanawiajac decydujacy XIX-wieczny kanon baletu romantycznego.